Koot en Bie bedrogen de bedriegers

Soort:Column
Onderwerp:Kreateam 4 - Geld
Auteur:Nico Scheepmaker
Medium:Leeuwarder Courant
Datum:14-01-1984
Pagina:5

Koot en Bie, die tegenwoordig opereren onder de pseudoniemen Van Kooten en De Bie, maakten in hun laatste programma twee fouten, of zo u wilt misrekeningen, in een ensemble dat overigens weer bijzonder veel te genieten gaf: Kees bij de tandarts, Wim a capella een lied zingend, Kees als weldoener bij Wim op de stoep met staartjes wijn, enzovoort.
 
Maar tegen het einde ging het toch een beetje mis. Want wat deden ze? Zonder het met zoveel woorden te zeggen gingen ze op zoek naar de gewone man, of beter gezegd: ze gingen niet op zoek zoals een jager op zoek gaat naar een fazant, maar ze volgden de methodiek van een hengelaar die op een vast punt zijn haakje met wurm uitgooit en rustiger wacht tot hij beet krijgt. Volgens de toneelaanwijzing van Anton Tsjechov dat als er in het eerste bedrijf een geweer aan de muur hangt er in het laatste bedrijf een schot moet vallen, maakten ze ons in het begin diets dat hun firma tweeduizend vrij te besteden guldens winst had gemaakt die zij (ieder duizend gulden) vrijelijk konden besteden. In het laatste bedrijf kwam dat duizendje terug, maar niet dan nadat Kees eerst zijn duizendje belegd had in drie stoffers-en-blik, die in de toekomst goud waar zullen worden.
 
Wat deden ze met dat tweede duizendje? Dat gaven ze weg! Echter niet aan de eerste de beste voorbijkomende gewone man, want dan zouden alle andere gewone mannen jaloers worden, maar ze begroeven het in de buurt van de Pyramide van Austerlitz, op een open ruimte, in een zandweggetje. Wie er het eerst was en de schat vond mocht het duizendje houden, maar met de auto komen mocht niet, en inwoners van de provincie Utrecht mochten ook niet komen omdat ze te dichtbij woonden.
 
Duidelijke spelregels dus, maar u begrijpt wat er gebeurde. De aftiteling was nog niet voorbij, of in de provincie Utrecht scheurden honderden auto's, volgeladen met zo veel mogelijk werkwilligen en zo veel mogelijk spaden, scheppen, schoppen en strandschepjes in de richting van de Pyramide van Austerlitz, waar de mensen, in de buurt van de aangegeven plek, zowel de zandweggetjes als (naar ik hopen mag, als liefhebber van Laurel en Hardy-films) elkaar met hun scheppen en schoppen te lijf gingen.
 
Een veel te kleine, overrompelde politiemacht holde van het ene punt naar het andere, probeerde jonge aanplant te beschermen, smeekte de mensen huiswaarts te keren, kortom "Apocalypse Now" in optima forma, die nog in intensiteit gegroeid moet zijn toen een practical joker, die behalve een spade ook nog zo'n groen briefje van duizend van huis had meegenomen, triomfantelijk met dat duizendje begon te zwaaien, roepende: "Ik heb 'm!, ik heb 'm!" of woorden van gelijke strekking. Of hij dit deed om de concurrentie jaloers en verdrietig te maken, of om te bewerkstelligen dat zij teleurgesteld zouden afdruipen zodat hij in alle rust verder kon zoeken is helaas niet bekend, maar zeker is in ieder geval dat het briefje van duizend van hemzelf was, want het team van Van Kooten en De Bie had de trommel met het duizendje na de begrafenis weer opgegraven en mee naar huis genomen. De bedriegers bedrogen dus! Want bedriegers waren al die schatgravers, komende uit de provincie Utrecht, mèt de verboden auto. Je kunt dus zeggen dat al die zevenhonderd boontjes terecht om hun karige loontje kwamen.
 
Toch vond ik het een beetje flauw van K & B om dat duizendje weer op te graven en mee te nemen. Misplaatste zuinigheid? Regisseur Jop Pannekoek verzekerde me, dat dit niet het geval was. De kwestie was eenvoudig dat Koot en Bie zich nergens ter wereld onopgemerkt kunnen laten filmen, noch in de binnenstad van Hilversum, noch op het slagveld bij Austerlitz, waar tijdens het begraven van de kostbare trommel een militaire kampement was opgeslagen zodat er flink wat nieuwsgierigen rond de set stonden, nog afgezien van de opzichter van de Pyramide van Austerlitz die de sleutel had geleverd opdat Kees van Kooten het monument kon beklimmen. Het zou van al deze ooggetuigen wat veel gevergd zijn geweest om ze te laten beloven de trommel onaangeroerd te laten tot op de avond van uitzending de eerlijke vinder ter plekke was gearriveerd, op zijn fiets, uit de provincie Gelderland…
 
Daar kwam bij dat we nooit verwacht hadden dat zoveel mensen metterdaad erop uit zouden trekken, zei Jop Pannekoek. Dat laatste bevreemdt me. De geschiedenis heeft immers geleerd, dat de mensen ALTIJD in drommen op zoiets afkomen. Toen Willem de Ridder eens iets soortgelijks organiseerde (een nachtelijke zoektocht naar het Slot Loevestein, als ik mij goed herinner), ontstond daar ook een soort oorlogssituatie, en die oproep kwam dan nog maar van de radio, en niet van de televisie. Toen de televisie, lang geleden, bekendmaakte dat een vliegtuig met problemen boven Schiphol cirkelde totdat het op een schuimtapijt een noodlanding zou kunnen maken, haastten alle automobilisten uit de omgeving zich naar Schiphol, zodat bij een eventuele calamiteit (die gelukkig uitbleef), de ziekenauto's Schiphol niet hadden kunnen bereiken. Maar de mensen weten toch dat niet alles wat Kees en Wim uitbeelden op werkelijkheid berust, zei Jop Pannekoek. Mar dat plaatje met die ene tand erin toch wel, zei ik. Ja, dat wel. Dus namen de mensen aan dat die trommel ook echt was, en daar nog steeds lag, zei ik. Want dat dacht ik ook.
 

 
Terug naar Bibliografie