Maagdenhuis bracht Mies weinig geluk

Ondertitel:Kijk en luister
Soort:Recensie
Onderwerp:Fanclub 12
Auteur:A.I.
Medium:Leeuwarder Courant
Datum:19-11-1966
Pagina:7

Het Amsterdamse Maagdenhuis, het onderdak dat de VARA ditmaal voor haar "Scène" had gevonden, heeft Mies geen geluk gebracht. Misschien zijn we teveel gewend aan de omgeving van het aloude Frascati, wellicht stelt de kijker zich bij het noemen van de naam Maagdenhuis" bij voorbaat al teveel voor van het programma. Of zouden de onderwerpen gewoon wat minder zijn geweest dan anders? Ik ben geneigd het bij het laatste te houden. Om een enkel voorbeeld te noemen: dat die gekuifde jongeman het in Schagen als plantsoenarbelder uitstekend zal doen, daar twijfel ik niet aan. Maar dat hij met de lippen even puik te werk gaat als met de schoffel, hoef ik niet te zien, nog minder als blijkt, dat zijn kort geleden verworven, maar bloedeigen vrouwtje als kus-demonstratrice fungeert. Daar is weinig interessants aan. Ook het veelvuldig bedreven interviewen van een schoonheidskoningin ligt niet in de "originele" lijn van Mies. Toch zat ze er, Anneke Geerts uit Zandvoort, die uit haar diepste binnenste een fraai brokje massief goud ophaalde, waar zij niet zon béétje trots op was De jazz-vocaliste-dichteres Henny Vonk had vooruit gezegd dat zij niet veel voor een televisie-interview voelde: dat was jammer, want uit dat gesprekje waren wellicht boeiende zaken te voorschijn gekomen, die er nu in een gladjes gezongen "Honey Suckle Rose" niet zo erg uitkwamen.
 
"Ouderwetse" momenten waren er natuurlijk óók. De ontmoeting van vier van onze beste cabaretschrijvers bijvoorbeeld: Michel van der Plas, Annie M. G. Schmidt, Guus Vleugel en Jaap van de Merwe. De laatste kwam zo haastig — met de regenjas nog aan — binnenrennen, dat het even leek alsof de "portier" van het Maagdenhuis zou hebben gezegd: "Meneer u bent toch die man van dat Vietnamliedje, waar haalt u de moed vandaan om wéér naar Mies-en-scène te komen als u weet dat de VARA dat niet goed vindt. En ik weiger u de toegang". De VARA vond het blijkbaar wel goed, want hij heeft zijn item rustig en schrander antwoordend als altijd uitgezeten.
 
Annie M. G. Schmidt vroeg zich af of "die mensen", die zich altijd zo gekwetst voelen", zich wel zo gekwetst mogen voelen. Zij maakte vervolgens duidelijk dat wij niet meer in 1921, maar in 1966 leven: "Het is Tien over bloot". Grappig was het te horen wat deze vakmensen het beste cabaretliedje vonden. Annie Schmidt gaf de voorkeur aan "God is niet dood" van Vleugel, Van der Plas en Vleugel vonden de Tango van Sonneveld (tekst Van der Plas) heel goed. De tien vragen waren voor NKV-voorzitter Mertens, die iets over zijn grote gezin vertelde en zei onveranderd bij zijn standpunt te zijn gebleven de motie Schmelzer "Onbegrypelijk, teleurstellend en onverantwoordelijk" te vinden. Dat vond hij trouwens ook van de langdurige kabinetscrisis.
 
Fanclub bleek gaaf in elkaar te zitten: veel vaart, sterren van formaat, kleinere gesprekjes over gewilde en gevarieerde onderwerpen, een klein fragmentje "Cliché-mannetje", m'n tiener wat wil je nog meer. Bovendien werd ons een voorproefje van de langverwachte maar nog steeds niet gekomen reclame in de televisie gegund. Peter Coen - cigaretten uit Zuid Afrika, die ras zuivere, bleken zo geurig, dat merk auto liep zo best, en tot slot ging er niets boven Schmelzer-kaas: "Héérlijk, daar laat je al het andere voor vallen".
 
VARA's actualiteitenrubriek Achter het Nieuws hield zich bezig met het toekomstige kabinet en vond dat de heer De Quay, die daarin het vice-premierschap gaat vervullen, in zijn leven wat te veel met de wind van de dag heeft meegedraaid. Besloten werd met een door twee Poolse filmers vervaardigde documentaire over de Rode Garde, voor wie gewoon één voorwerp heel belangrijk is: het boekje met de denkbeelden van Mao, dat men altijd in de aanslag heeft.
 

 
Terug naar Bibliografie