Voortreffelijk televisie-toneel

Ondertitel:Kijk en luister
Soort:Recensie
Onderwerp:Het kind van de tsaar
Auteur:Nico Scheepmaker
Medium:Leeuwarder Courant
Datum:14-10-1969
Pagina:9

Nederlands meest gespeelde, levende toneelschrijver is Dimitri Frenkel Frank. De zes stukken die hij tot nu toe schreef, werden behalve in Nederland alle in BelgiŽ opgevoerd. Momenteel wordt in Gent bijvoorbeeld "Polyester polka" gespeeld en verder is twee jaar geleden "Spinoza" in ArgentiniŽ ten tonele gebracht, en dit jaar "Saldo mortale" in Parijs. Geen wonder dus dat de VARA, blij een tv-spel van ruim een uur van hem in handen te hebben gekregen, die op maandag op Nederland 2 uitzond, tegen half tien, in de hoop blijkbaar dat niet al te veel mensen het zouden zien. Ik schrijf dit wat verbolgen, omdat het zelden gebeurt dat we een Nederlandstalig televisiespel te zien krijgen dat zo organisch in elkaar zit (ondanks alle verschillen, in elkaar opverlopende facetten), zo intelligent en met veel gevoel voor humor is geschreven, en bovendien zo'n orgineel uitgangspunt had in een overigens normaal aanvoelbare situatie.
 
Droom, werkelijkheid, de zwakken en de sterken, de bluffer en de onderspit delver, alles was verenigd in een spel dat op deze manier op televisie (of film) verwezenlijkt kon worden. De ernst des levens was wel degelijk aanwezig, maar werd verstopt (aanvaardbaar gemaakt, voor een naar amusement dorstend publiek) onder clowneske grimage, vertraagde bewegingen, felle onnatuurlijke kleuren (groene vuilnisbak) en overacting van sommigene, waar dan weer het normale acteren van anderen (Pleunie Touw, Marius Crans, Ton Lensink) mee contrasteerde. Er werd door iedereen uitstekend gespeeld, en Kees van Kooten en Wim de Bie vielen daarbij, in deze context, geen moment uit de toon omdat zij precies in de rollen pasten die Frenkel Frank voor hen geschreven had. Waarmee overigens niet gezegd wil zijn, dat zij niet ook in andere rollen tot heel aanvaardbare prestaties in staat zouden zijn, hoewel ik ze dan toch zo'n rol als van Marius Crans niet zie spelen, althans niet op die manier.
 
Frenkel Frank, die zijn "Hadimassa" wel zelf regisseert, was zo wijs geweest de regie van "Het kind van de tsaar" aan Ton Lensink over te laten, die dat voortreffelijk had gedaan, en ook de spelers (Carola Gijsbers van Dijk bijvoorbeeld), precies de juiste toon tussen schijn en (wellicht schrijnende) werkelijkheid had laten treffen.
 
[...]
 

 
Terug naar Bibliografie