Bij Nader Inzien

Ondertitel:Onheilsgeluiden
Soort:Recensie
Onderwerp:Hadimassa Luxe Editie
Auteur:Philip van Tijn
Medium:Het Vrije Volk
Datum:20-09-1972
Pagina:17

Prinsjesdag is gisteren niet ongemerkt voorbij gegaan. Weliswaar was volgens ooggetuigen het aantal klapstoeltjes langs de route van de Gouden Koets alwr minder dan het vorige jaar maar in de ernstige toestand waarin ons land zich schijnt te bevinden, valt de aandacht minder op het frivole en de luister en meer op de ernst des levens.
 
De ether was daarom gisteren vol onheilsgeluiden over geldontwaarding en belastingverhoging en zeer velen draafden op om hierover het hunne te zeggen. Om te beklemtonen dat het machtscentrum op Prinsjesdag verschuift van Den Haag naar Hilversum, had Hans Jacobs voor het gemak maar plaatsgenomen op de voorzitterszetel in de Ridderzaal, terwijl de heren Andriessen, Den Uyl en Wiegel staande werden ondervraagd, een houding die erg ongemakkelijk is en het image niet zal bevorderen.
 
Van het vele dat gezegd werd, meld ik dat we van een regering-Den Uyl wel beter mogen verwachten, maar dat de alternatieve premier ons waarschuwde, dat er ook dan van de ene dag op de andere geen paradijsje ontstaat. En het aardigst (of eigenlijk onaardigst) was de begripsverwarring, toen Den Uyl de inkomensgroepen van dertig- tot zestigduizend gulden "hoger inkomens", noemde, terwijl Wiegel en na hem Andriessen het over "middengroepen" had.
 
"We leven in een bevoorrecht land. Er is veel om dankbaar voor te zijn", hield de Koningin ons gisteren op gezag van Biesheuvel en de zijnen voor. Daar is nog al wat tegenin te brengen, maar natuurlijk niet als je jezelf vergelijkt met landen waar het allemaal minder is dan hier. Ik behoor echter tot de mensen die liever kijken naar wat er nog verbeterd kan worden, dan naar wat al in orde is.
 
Maar als je de zienswijze van de regering volgt is het inderdaad mooi dat op de dag dat de rijksbegroting wordt ingediend de minister van Financin in de tv-studio aanwezig is om vragen van kijkers te beantwoorden. Dat gebeurde in Hier en Nu en zonder nu te zeggen dat het erg verhelderend was (om maar te zwijgen van het feit dat er toch niets door kon veranderen aan een beroerde begroting), aardig en misschien nuttig was het wel. Koos Postema zal overigens met gemengde gevoelens aanzien hoe zijn opzet in korte tijd gemeengoed zal zijn geworden.
 
Voor Ausputzer Frits van der Poel was de avond nog niet voorbij. Vanuit Den Haag moet hij spoorslags zijn afgereisd naar Breda waar in een extra-Van Onderen! uitvoerig aandacht werd besteed aan de ENKA-bezetting (zoals Hier en Nu eerder ook had gedaan). Van der Poel had twee deelnemers aan het Van Ondereni-projekt meegenomen om ze te laten zien waartoe het allemaal kan leiden en zij waren onder de indruk.
 
De gesprekken met bezetters hadden een vreemd karakter: aan de ene kant de lacherige stemming die altijd ontstaat wanneer veel mensen een tijdje samen zijn: "We hebben het hier zo goed dat we straks niet meer naar huis willen". Maar aan de andere kant allerlei uitingen van vastbeslotenheid en solidariteit. En dan was er nog de vakbondsman die zei: "We hebben nu pas het idee dat we echt vakbondswerk doen."
 
Tussen dit alles door heb ik vijftig minuten onstuimig zitten lachen. En dat was bijzonder want om alles waar ik om lachte had ik al eens eerder gelachen. Het betrof "Hadimassa's luxe editie" waarin de hoogtepunten van dit programma aan elkaar waren geregen. Het "Dag massa, welterusten wereld" aan het slot klonk mij droef in de oren, want ik ben bang dat wij zo'n programma niet gauw terug krijgen. En waarschijnlijk nooit.
 

 
Terug naar Bibliografie