beeld spraak

Ondertitel:Wedergeboorte
Soort:Recensie
Onderwerp:Simplisties Verbond 8
Auteur:J.H.
Medium:De Waarheid
Datum:02-04-1975
Pagina:5

Dikwerf Hiepra voor Heer Kooten en Heer Bie. Of mag ik weer Kees en Wim zeggen?
 
Ik had ze een beetje links laten liggen de laatste tijd. Sinds de directeuren van het Simplistisch Verbond heibel kregen over het diepste wezen van hun boodschap van het simplisme en besloten ieder huns weegs te gaan, waardoor hun zendtijd opgesplitst werd en heer Bie in zijn gekift en geklier tegen zijn voormalige compagnon zelfs zover ging om de mattenklopper in te ruilen voor de flitsspuit, vond ik er eigenlijk geen moer meer aan.
 
Maar nu ze weer vereend zijn onder één vlag en ze als twee broeders weer besloten hebben samen door het complexe leven te gaan zijn ze er weer helemaal voor mij.
 
Toegegeven, Frits-Joop Vlieger, de sensivity-trainer heeft het niet gemakkelijk gehad. Teveel "interrelationele emoties" waren in de tijd dat het tweetal nog in scheiding stond weggefrommeld. De "beheerste discontinuïteit" waar Frits-Joop op aanstuurde en de pogingen om een "reductie van hun gedrag' tot stand te brengen leken aanvankelijk zelfs te stranden.
 
Maar het is hem toch gelukt, ondanks de wind van de middagboterham die vooral in het begin nog wat roet in het eten dreigde te gooien.
 
Ik vond het een van de beste uitzendingen die het tweetal tot nu toe gemaakt heeft. Het blijkt eens te meer dat Kees van Kooten en Wim de Bie als ze zich maar bepalen tot een onderwerp uitstekende komieken kunnen zijn.
 
Wat ze ons nu voorschotelden was een uitstekende persiflage op pseudo-wetenschappelijke 'groepsprocessen' waarmee we ook op de tv tot laat op de avond om de oren geslagen worden.
 
Wat ik zo goed aan de uitzending vond was dat er geen enkel commentaar gegeven werd. Er werden geen argumenten gebruikt — niks geen moeilijk gedoe — er werd gewoon gespeeld.
 
En juist in dit spel deed het tweetal me weer denken aan de cliché-mannetjes van weleer.
 
Ik weet niet hoe het u is vergaan, maar ik heb me een breuk gelachen met de verschillende stadia waarin de directeuren naar hun wedergeboorte geleid werden.
 
Het geneuzel, de Restauratie, de Irritatie, de Doorbraak, de Egoploratie, het Kernonderzoek en de Euforie, vond ik stuk voor stuk erg goede vondsten. Om over het kussengevecht en het spookje-spelen, waarmee die managers zich 's nachts te buiten gingen, nog maar te zwijgen. Voor mij mogen die lange en dat kleintje best nog een tijdje doorgaan. De mattenklopper hoefde er deze keer echt niet overheen.
 

 
Terug naar Bibliografie