bij nader inzien

Ondertitel:Heren Bie en Kooten goed gek
Soort:Recensie
Onderwerp:Simplisties Verbond 8
Auteur:Alfred Kossmann
Medium:Het Vrije Volk
Datum:02-04-1975
Pagina:17

De in principe erg goede serie "Culemborg bijvoorbeeld" is al weer bijna af. Ik hoop van ganser harte, dat de laatste aflevering wat essentiŽler is dan die van gisteren, over het ziekenhuis. Zo'n beetje ziekenhuisleven werd vertoond, met een ietwat bazige directrice en ietwat ontevreden jonge leerlingen. Er werd een praatje gehouden met artsen, en een pater sprak in overdreven kromtaal met gastarbeiders.
 
Zo kijk je er tegen aan, als vluchtig bezoeker, maar iedereen die wel eens in een ziekenhuisbed heeft gelegen weet dat de ervaring van de patiŽnt uit heel wat anders bestaat dan uit observatie van huishoudelijkheden. De makers van het VPRO-programma deden nauwelijks een poging om het ziekenhuis vanuit het ziekenhuisbed te bekijken.
 
Ze hielden het bij enig gekanker onder het personeel en enig welwillend gepraat met patiŽnten. Al hadden ze maar een half uur ter beschikking, iets verder hadden ze toch beslist moeten gaan.
 
De door de NCRV uitgezonden Engelse serie "Sam" was ook in zijn vierde aflevering goed. Het 10-jarig jongetje San was dit keer wat op de achtergrond geraakt. Zijn problematische moeder, zijn gefrustreerde grootvader, zijn lieve grootmoeder, zijn naieve oom, de andere familieleden en de minnaar van zijn moeder kwamen nu helemaal op de voorgrond. Heijermans in het Engels, een halve eeuw na Heijermans, met veel uitstekende milieu-tekening, veel sociale verontwaardiging en een behoorlijke portie sentiment.
 
Op het andere net was de VPRO bezig om een film uit 1963, "Le Mťpris" van Jean-Luc Godard, uit te zenden. Wel het tegenovergestelde van "Sam" en na twaalf jaar sterker verouderd dan Heijermans. Alles erg mooi en erg diep en erg tragisch, maar ik had toch ook bij het terugzien niet de indruk dat er werkelijk iets aan de hand was, hoeveel beschouwingen ook mogelijk zijn.
 
Menno ter Braak, de beroemde en beruchte criticus van voor de oorlog, oordeelde eens over de Duitse auteur Jacob Wassermann die een groot publiek bereikte met zijn Dostojewski-achtige romans vol emoties. Honend schreef Ter Braak: "Tief, tief, wahnsinnig tief," en met die ironische uitroep was Wassermann gekarakteriseerd. Ik zou niets beters kunnen verzinnen over de deftige, artistieke smartlap van Godard.
 
Het was jammer voor de televisie dat die Zuidmolukkers koningin Juliana niet hadden ontvoerd of gegijzeld. Het leek me dat de verslaggevers best zin hadden in een wat spectaculaire gebeurtenis. Nu kwam er enkel een officier van Justitie aan het woord die niets kon zeggen, maar toch wel meende... enzovoorts.
 
Heer Bie en Heer Kooten waren gelukkig weer tegelijk op het scherm, in een parodie op de sensivity-training. Een heel bestuur van gezette oudere heren ging samen met de twee komieken alle stadia van die training doormaken, en het was echt goed gek.
 
Jan-Joost, de trainer, begon al meteen met de verrukkelijk gebrabbel in het intellectuele koeterwaals van de sociale academie. En zo kwamen we steeds verder, van de ene onzinnige handeling tot de volgende onzinnige handeling, begeleid door prietpraat.
 
Heer Bie en Heer Kooten waren tenslotte zo verzoend dat ze in een vroom lied uitbarstten. En nu maar hopen dat ze het nog een tijdje volhouden met z'n tweeŽn, want juist als duo zijn ze zo indrukwekkend.
 

 
Terug naar Bibliografie