Lachen

Soort:Kronkel
Onderwerp:Lachen is Gezond
Auteur:Kronkel (Simon Carmiggelt)
Medium:Het Parool
Datum:19-05-1970
Pagina:3

Gisteren heb ik een vrolijke dag doorgebracht met het boek van Kees van Kooten en Wim de Bie.
 
Het heet "Lachen is gezond".
 
Dat ze deze tot op de draad versleten uitdrukking tot titel kozen verbaast me niet, want hun faam begon met "de klisjeemannetjes" op de radio, een programma waaraan ik al spoedig verslaafd was.
 
Het boek bevat een aantal van die gesprekken aan het biljart, maar ook een bloemlezing uit ander werk dat ze voor radio, t.v. of drukpers hebben geschreven.
 
Het verkwikkende van het geheel vind ik, dat er vrijwel geen woord ernst in staat.
 
En dat is erg opluchtend in deze grimmige, bloedserieuze tijden.
 
Van Kooten en De Bie leerden elkaar kennen op de middelbare school in Den Haag. Ze publiceerden er in de schoolkrant en deden er aan cabaret. Hun eerste beroepswerk schreven ze daarna voor "Uitlaat" van de Vara, een hoogst verneukeratief radioprogramma dat in oktober 1963 startte en groot opzien baarde omdat het een geheel nieuwe stijl introduceerde, die later door velen zou worden overgenomen. Een aantal van deze radioteksten staat in het boek.
 
De kostelijke gesproken brieven van Tom van der Zee, bijvoorbeeld, die zijn luisteraars verslag doet van zijn bar verblijf op het onbewoonde eiland Griend. En "Memories are made of ziss", door Kees van Kooten geschreven herinneringen aan de kinderjaren.
 
Daar staan prachtige zinnen in.
 
"Ouwejaar heette die avond waarop je, na de afwas, aan de grote tafel met het papieren kerstkleed plaatsnam in je witte jongensoverhemd met het pijnlijk gesteven boordje om de zenuwslopende uren tot middernacht in hoofdzaak moedeloos etend en niet-begrijpend-om-Wim-Kan-lachend door te brengen".
 
"Klokslag twaalf was heerlijk en vreselijk tegelijk. Het was het enige moment in het hele jaar waarop je je plotseling verblindend duidelijk bewust werd dat je vader ˇˇk wel eens huilde. Intu´tief voelde je toen al dat je deze gepaste ontroering het best kon maskeren door overdreven enthousiast en luidruchtig de kamer rond te hollen, daarbij alles wat op je weg kwam zoenend, terwijl je met een van opwinding drie octaven te hoge stem "Gelukkig 1954!" riep".
 
"Op nieuwjaarsdag ging je in een daglicht dat was samengesteld uit de allerellendigste stukken daglicht van het afgelopen jaar, alle Ooms en Tantes af en zonder uitzondering stonk het in alle te feliciteren panden naar kerstkrans en goede voornemens".
 
Wim de Bie zegt:
 
"Uitlaat propageerde van meet af aan de totale lulligheid".
 
Hij doet dat in een van de zeven in het boek voorkomende "Dialogen over de chaos" waarin hij met Van Kooten praat over het werk dat ze in tien jaar schreven en de bedoelingen die ze er mee hadden. Ook dit gebeurt weer met een fikse dosis zelfspot. Aanvankelijk was het moeilijk de omroepbazen voor hun ideŰen te winnen.
 
Kees van Kooten zegt:
 
"Het was vanzelfsprekend niet eenvoudig om die budgetbeheerders aan het verstand te brengen dat uitgerekend wij met z'n beidjes de exponenten waren van iets dat zwanger in de lucht hing. Maar via zelf geschreven en vanuit diverse plaatsen in het land door familieleden geposte adhesiebriefkaarten, waar toen, geloof ik, nog maar twee cents op hoefde te worden geplakt, wonnen we toch nog binnen vrij korte tijd het vertrouwen van de belangrijkste mensen".
 
Behalve de in deze krant verschenen dagboekbladen van een vogel en brieven van de plannenmakers, vindt U in dit boek een aantal "Treitertrends" die Kees van Kooten publiceerde in de Haagse Post. Hij neemt daarin "eigentijdse mensen" en hun curieuze welvaartsstaatproblemen op de korrel. Zijn vermogen iemand geheel te laten oprijzen uit hetgeen hij zegt is groot en zijn altijd aanwezige spot blijkt in de meeste gevallen dodelijk.
 

 
Terug naar Bibliografie