't Biljart verleidde hen tot Haagse gesprekken...

Soort:Artikel
Onderwerp:De Clicheemannetjes
Auteur:Peter Huysman
Medium:Haagsche Courant
Datum:24-09-1966
Pagina:15

In één der etablissementen in de Haagse binnenstad staat een goed verzorgd biljart. Dat komt méér voor‚ zult u zeggen. Gelijk heeft u. erkennen wij ridderlijk. Maar het biljart. dat wij in het vizier hebben, is geen gewoon biljart. Goed, het laken is groen, de ballen zijn rood en wit, de poten zijn van zwaar eikehout. Maar de keuen worden regelmatig gehanteerd door twee Haagse heren, die er verstand van hebben. Van biljarten, in de eerste plaats. Nu is dit al een eigenschap, die in het sportieve oog loopt. Want veel mensen biljarten, doch slechts weinigen zijn uitverkoren. Om de ballen goed te raken, bedoelen we.
 
Maar daarmee is dat biljart nog geen beroemd biljart, een biljart waar je zo nodig "u" tegen moet zeggen. Geenszins, néé, néé. Wat van dit biljart een apart biljart maakt, dat is dit. Enige jaren geleden werden Kees van Kooten en Wim de Bie plotseling getroffen door het ketsen van de ballen. "Dit is geen gewóón ketsen meer", kwam het er bij Van Kooten ineens onbeheerst uit, nada hij één van zijn fraaie stoten had weggegeven. "Dit is ketsen met karakter, een geluid waar muziek in zit, een gebots van ivoor tegen ivoor waar je wat mee kan doen!"
 
Door de statige De Bie ging een rilling van herkenning. Op dat ogenblik gingen ook zijn ogen open drong eensklaps tot hem door wat hij jarenlang als hartstochtelijk sportman had moeten missen. In zijn zucht naar nòg fraaiere combinaties, had hij tot nu toe slechts belangstelling voor de keu gehad, was zijn oor alleen maar geopend geneest voor het prettig tikken vun het koperen score-bordje. Nu keken beide heren elkaar aan en zij wisten dat er maar een waarheid bestond: het vastleggen van dat ingehouden, edele ketsen der ballen op de band.
 
En dat gebeurde dan ook. Met alle accuratesse, die daarvoor nodig is. En toen daar eenmaal dat bandje met die mooie, oprechte geluiden was, toen gingen De Bie en Van Kooten verder. Zonder zich te bedenken. Dat tikken opende hun harten, bewoog ze tot het vertellen van verhalen-uit-het-volle-leven. Geschiedenissen, waarin de traan niet kon worden overgeslagen. maar waarin de lach evenmin mocht worden vergeten. Zij deelden lief en leed daar aan dat verzorgde biljart. En zij práátten en práátten. Héél Haags, héél knap, vaak héél gewoon, maar daardoor juist zo bijzonder. Het werden de zogenaamde "gesprekken aan het biljart".
 
De VARA—radio kwam en schonk het Haagse duo zendtijd. In "Uitlaat". De heren vulden tweeëndertig afleveringen. Als Cliché—mannetjes aan het biljart. Eerst werden zij herkend, later bekend, nog weer later befaamd. Als de verdedigers. Nee, niet die televisie-advocaten. Als koelbloedige op-de-bres-springers van het Haagse accent.
 
Grammofoonplatenmaatschappij Dureco kwam, wilde vriendelijk tegemoet komen aan de wensen van koning klant, overwon zich zelf en bood uit eigen beweging aan tien gesprekken aan het biljart te willen opnemen. Gezamenlijk toog men naar een Brabants klooster, alwaar de immer spanning verwekkende controlelichtjes voor Kees en Wim op rood sprongen.
 
In deze zwoele ruimte, waar zo menige stoere smartlup van Johnny Hoes werd geboren, ontstond een langspeelplaat. Een LP, waarvoor de eerste groef járen eerder was gelegd in een Haags etablissement in de binnenstad. Waar het biljart zo gewóón leek. Waar de ballen zo eenvoudig schenen te ketsen. Waar de keu zo alledaags zijn werk leek te doen...
 
Van Kooten en De Bie hebben het ontdekt. Op tijd. En er is een wereld van Haagsheid opengegaan. U kunt dat zèlf op die zwarte schijf beluisteren. We mogen geen reclame maken. Nimmer. Maar mogen wij onze eigen stad zo maar voorbij lopen? Nee, vanzelfsprekend niet. Daarom hier nog eens het eenvoudige nummer van de plaat: Omega 333.007. Zorg dat u als oprecht Hagenaar op tijd bent.
 

 
Terug naar Bibliografie