Televisie achteraf

Ondertitel:Fietszadel
Soort:Recensie
Onderwerp: Van Kooten & De Bie 2 - Stichting Morekop
Auteur:Max van Rooy
Medium:NRC Handelsblad
Datum:11-11-1985
Pagina:1
Bron:Delpher link

Het is heel waarschijnlijk dat het begrip wibocri net zo'n normale plaats in het Nederlands taalgebruik zal krijgen als het woord vertrossing. Het enige verwarrende van wibocri is, dat er een voornaam in lijkt schuil te gaan van een personage dat niets te maken heeft met hetgeen er mee wordt aangegeven (de belastingaffaire met staatssecretaris Koning even daargelaten). Wibocri is een afkorting van witte boorden criminaliteit en werd gisteravond geďntroduceerd door Kees van Kooten en Wim de Bie in het enige behoorlijke satirische programma dat de Nederlandse televisie kent. En daarbij is het niet de bedoeling dat deze appreciatie wordt opgevat ŕ la in het land der blinden, want daarvoor is het niveau van Van Kooten en De Bie te hoog.
 
In wibocri vertolkte De Bie de rol van directeur van het alternatieve huis van bewaring Eikelglans waarin criminele nette mannen (Bakkenist, Ternauw, dat soort namen) hun straf en heropvoeding ondergaan. Van Kooten speelde natuurlijk zo'n gladde, quasi-geaffecteerde boef die met tomeloze redeneringen op zijn Kamers en Oliviers, de wereld om zijn vinger windt. Een man met een te beschermde opvoeding achter de rug — toen hij tot zijn 18e niet had gerookt kreeg hij een NV van zijn vader. De uitmonstering die Van Kooten voor dit indringend programmaonderdeel had gekozen hield het midden tussen de fysionomiën van Ed van Thijn en Aad Kosto, want, als ze goed zijn, lijken "typetjes" altijd op figuren uit de werkelijkheid. Maar of het de bedoeling was om op deze indirecte wijze de Partij van de Arbeid bij de wibocri te betrekken, betwijfel ik.
 
In het becommentariërende onderzoek naar welke politieke partij de stemmen van het Simplistisch Verbond in mei gaan, werd gebruik gemaakt van veel authentiek filmmateriaal, zowel uit het verre verleden als uit de recente geschiedenis. Het fragment waarin onze vice-ministerpresident Gijs van Aardenne voor de camera van Veronica's Nieuwslijn (voorzitter Jaap van Meekeren) in gesprek trachtte te komen met onze nationale ruimteheid Wubbo Ockels werd zo gelukkig, in al zijn absurditeit, aan de vergetelheid ontrukt.
 
Mevrouw Ockels, de moeder, mocht na Van Aardenne nog iets zeggen tegen de space-shuttle waarin haar beroemde zoon rond de aarde tolde. Maar er ging technisch iets mis. En Van Kooten vroeg zich af of de moeder niet beter even op de stoel van Van Aardenne had kunnen gaan zitten, omdat het via zijn microfoon wel even goed was gegaan. Maar, zo vroeg Van Kooten aan De Bie, "Zou jij op de stoel willen plaatsnemen waar Van Aardenne zojuist op heeft gezeten?" Hij trok daarbij een heel smerig gezicht. Het is een oude scčne, die me altijd doet denken aan een weddenschap die populair was op de redactie van een vorige week voorlopig gered opinieweekblad. Lang geleden zwaaide daar een markante vrouw de scepter. Zij fietste altijd en omdat een redactie zich altijd tegen de leiding wil afzetten was de vraag "voor hoeveel geld wil je aan haar zadel ruiken" bijzonder geliefd. Werkelijk grote bedragen werden daarbij ingezet.
 
De laatste twee onderdelen bij Kees en Wim, politici die vluchtelingen komen ophalen op Schiphol en de oudere-jongeren verenigd in de stichting Morekop waren aardig wat onderwerp betreft, maar veel te langdradig van uitvoering. Als 36-jarige jonge kraker gaf Wim de Bie zich over aan een eindeloze ludieke straatdans en het gezeul met het beeldmerk van de stichting, een reusachtige moorkop, werd op den duur ook veel te veel van het goede.
 

 
Terug naar Bibliografie