In Beeld

Ondertitel:Doorloper
Soort:Recensie
Onderwerp:Van Kooten & De Bie 5 - Boekenweek
Auteur:Fred van Garderen
Medium:Nieuwsblad van het Noorden
Datum:17-03-1986
Pagina:2
Bron:Delpher link

'Zingen als een nachtegaal' is geen compliment meer. Marianne Kweksilber, sopraan van beroep, wist zeker dat vogels niet kunnen zingen. "Zingen is des mensen," zei ze tegen Jan - RUR - Lenferink, die al vroeger in het programma de Duitse ambassadeur Von der Gablenz een fantastische (ook dat woord kom je steeds vaker tegen sinds Veronica de dienst uitmaakt) uitspraak had ontlokt. In Nederlands met een 'Hochdeutsch' accent zei de man ernstig: "Wat zo aantrekkelijk is aan Nederland is dat het een ongebroken geschiedenis van de maatschappij heeft." Lenferink vroeg hem snel zijn glas RUR-champagne te legen en liet Adelheid Roossen Van Mierlo aankondigen. Bleek ook niet echt een succes, want die man praatte weer teveel over politiek. Huilen voor Jan.
 
'Keine Zeit für Tranen' was de ondertitel van de Duitse tv-film die daarop volgde. Der Fall Bachmeier liet op indringende wijze het verdriet zien van een moeder, die haar dochter verloor aan de behoeften van een sexuele frustraat. De daardoor ontstane gekte van verdriet werd haar kwalijk genomen door vrienden, echtgenoot en omgeving. "Gedraag je" en (in de rechtzaal) "het gaat nu even niet om uw kind" bracht haar tot de begrijpelijke daad om de moordenaar van haar dochter voorgoed uit te schakelen. Dat 'Der Fall Bachmeier' zich een aantal jaren geleden in het echt afspeelde, gaf er alleen maar een extra dimensie aan. Nog meer pijn.
 
Pijnlijk moet het zondagavond voor minister Elco Brinkman geweest zijn toen hij, kijkend naar Van Kooten en De Bie, geconfronteerd werd met zichzelf. Typetjes-uitbeelder Van Kooten zette de minister neer zoals hij is, hier en daar bij eigenaardigheden wat aangedikt. De op en neer schietende ogen, de monotoon klinkende stem en de nietszeggende tekst. Het was de minister, kortom.
 
De minister had gezelschap van de meest uiteenlopende types, die allemaal wel wat te vertellen hadden over boeken. Büch werd op zijn plaats gezet door Van Kooten en De Bie was vooral op dreef als de lange crimineel, die uitsluitend de boekjes van Dik Bos had gelezen. Samen waren ze als het tolerante evangelistenduo de Positivo's, die onlangs geconfronteerd waren met zeer aardige 'Turkse' buren. Zo hadden zij bedacht Koran en Bijbel bijeen te brengen tot de Chrislam. "We zetten ons te vuur en te video in. Enkel de Chrislam kan ons nog redden."
 
Niet meer te redden was zoon Gerard in het tv-stuk Ja Jo. Hij lag met aids te bed, werd liefderijk verzorgd door nicht Gerda en geplaagd door de monoloog van moeder Jo. Op en top truttigheid uit Almelo gespeeld door drie mannen. En het kwam allemaal door die wisselende contacten.
 
Geen contact tenslotte heeft de chauffeur van minister Ruding met zijn baas. "Hij zegt niet veel. Hij werkt altijd in de auto dus kan je geen ruzie met hem krijgen," zei hij in Zondageditie. Het was precies zoals ik het mij had voorgesteld.
 

 
Terug naar Bibliografie