De Kijk Van

Soort:Recensie
Onderwerp:Op hun pik getrapt 8
Auteur:Dick Hellingman
Medium:Het Parool
Datum:03-03-1980
Pagina:7
Bron:Delpher link

De onheilsboodschappen in de media mogen Koot en Bie, zoals aan het slot van "Op hun pik getrapt" bleek, nèt niet naar Nieuw-Zeeland hebben verdreven, het feit dat zij althans met de gedachte hebben gespeeld, heeft de stroom wereldbedreigend leed in woord en beeld toch niet kunnen stoppen.
 
Nauwelijks was het tweetal (ditmaal een nieuw hoogtepunt bereikend in de scène met Koot als inspecteur van de Fiscale Inlichtingen en Opsporingsdienst op zoek naar het zwarte geld in de volkstuin) van het scherm verdwenen, of de omroep van het simplisties verbond toonde aan de hand van Amerikaans en eigen materiaal aan hoe toepassing van chemische stoffen voor onkruidbestrijding het milieu vernietigt en het menselijk en dierlijk leven bedreigt.
 
Weinig opwekkende beelden. Derhalve schakelde ik fluks over naar het belendende net en de TROS voor een programma voor mij. Daar mocht ik echter een wat oudere, doch goed geconserveerde man horen uitleggen dat, indien we zo doorgaan, de aardbol in een jaar of vijfentwintig is herschapen in één grote woestijn, ontdaan van natuur en alleen nog bevolkt door zes miljard nogal hongerige mensen.
 
Prins Bernhard - want hij was het - mocht zijn gesprekspartner in wie ik met enige moeite Wibo van de Linde herkende (keurig in het tropenpak, zelfs op momenten waarop de prins er in de brandende Afrikaanse zon het overhemd er maar bij uittrok) meermalen meedelen de hoop te koesteren dat het allemaal nog in orde zal komen. Maar ook dit programma had de ondertoon van de voor de deur staande ondergang, nauwelijks een uur eerder zo effectief behandeld door Koot en Bie.
 
Om (misschien) te redden wat er te redden is: thans dus maar gul geven voor de "actie wereldwijde natuur", waarom het allemaal is begonnen. En voor wie Aktua plus niet zag: prins Bernhard is ergens in het begin der jaren zestig tot de conclusie gekomen, dat het misschien beter is dieren te filmen dan ze dood te schieten. Hij schiet, kortom, niet meer. Behalve een enkele buffel, want daar zijn er toch genoeg van, en, als het hem in de weg loopt, een wild zwijn, want daaraan heeft hij een hekel. Dit laatste trof mij toch als wat inconsequent voor een beschermer van een natuur, waarin ook wilde zwijnen thuishoren.
 
Op enkele korte onderbrekingen voor actualiteit na stond het weekeinde in het teken van al dan niet intelligent gemaakt amusement. Beginnen we met het nieuws. Amsterdam: goede informatie bij VARA en NOS, prachtige sfeerbeelden bij VPRO Extra. Suriname: bij VARA en Panoramiek Extra de nagekomen beelden van nieuws dat door andere gebeurtenissen, dichter bij de Nederlandse volkstuin al geen groot nieuws meer was.
 
In de sector eng, glad en commercieel amusement gaat de prijs ditmaal naar de muzikale Wenenpromotie door ene Peter Alexander (TROS) met Fred Oster (AVRO) als goede tweede. Sonja Barends Goed Nieuws Show trof mij als nogal wisselvallig. Een combinatie van oud nieuws (de Egyptische rijbewijzen), onnieuws (de in de desbetreffende showhoekjes van krant en weekblad al uit den treure uitgemolken diefstal van de requisietenauto van Long en Jongewaard) en onvoldoende uitgewerkt nieuws (de gezinsvervangende tehuizen).
 
Met echter één onderwerp dat mij persoonlijk toch meer doet geloven in de toekomst. In tegenstelling tot wat velen, onder wie ikzelf, hebben gedacht en geschreven: de echte Freek de Jonge is niet dood, hij leeft, is geestelijk gezond en zal degenen die zich daarvoor vrijwillig, tegen betaling zelfs, beschikbaar stellen, naar ik hoop nog lange tijd ontredderd maar voldaan de theaters uitjagen.
 

 
Terug naar Bibliografie