Zo mag ik 't zien

Soort:Recensie
Onderwerp:Op hun pik getrapt 9
Auteur:Cor van de Poel
Medium:Leeuwarder Courant
Datum:24-03-1980
Pagina:2
Bron:Delpher link

Televisie maken moeilijk? Kom nou. De eerste de beste Hagenaar kan het. Het bewijs voor deze stelling werd gisteravond soepel geleverd bij de VPRO in de gedramatiseerde dokumentaire "Een beter leven". Het was een project van de Haagse videogroep Meatball, vervaardigd in samenwerking met de bajesgroep van een clubhuis. Het simpele verhaal berustte op ervaringen van jonge delinquenten met de politie en justitie. Zij waren volstrekt zichzelf, ook in hun soms er niet toedoende onverstaanbaarheid van het plat Haags.
 
De enigen, die een rol speelden en niet boven middelmatig acteren uitkwamen, waren een welwillende politierechter en een officier van justitie, van wie ik tenminste hoop dat zij een rol speelden. Zo niet dan valt mijn pet af en niet speciaal wegens bewondering voor dit stukje recht, dat vlak en afstandelijk was en op geen enkele manier kon doordringen tot de verdachte. Behalve dan met de strafmaat, die het slachtoffer nog niet kon bevatten.
 
Het verhaal had betrekking op een jeugdige werkloze, Kobus Vrolijk, zoals de naam al leert afkomstig uit Scheveningen. Hij was een beroepsschlemiel, die na een gevangenisstraf in de maatschappij zo getreiterd werd, dat hij geen enkele uitweg meer zag en opnieuw het verkeerde pad opging. Het liep slechts af. Dat is meteen de boodschap van dit video-gebeuren: de misdaad loont niet, althans niet voor Kobus Vrolijk.
 
Het is te hopen, dat Hilversumse televisiemakers naar dit spel hebben zitten kijken. In deze overigens nauwelijks gedramatiseerde dokumentaire werd een natuurlijkheidsniveau behaald, dat wij altijd zozeer bewonderen van de Engelsen. Een tv-verhaal over het "gewone volk" kan dus tóch zonder dat de teksten gemaakt klinken en het dramatische gebeuren onder een feitenlast bezwijkt. Het lijkt me verstandig, dat al diegenen, die ooit eens geprobeerd hebben en nog steeds proberen het volksdrama op televisie te brengen, een tijdje stage gaan lopen bij de Haagse video-groep. Met de eenvoudigste middelen kan men daar leren een levensecht stuk volkstelevisie te vervaardigen. Men behoeft er slechts wat beroepsarrogantie voor af te leggen en te proberen goed te luisteren en te kijken. Ik vrees, dat zulks wel te veel zal zijn gevraagd. De gevolgen daarvan zullen op het scherm merkbaar blijven. Wat een treurigheid.
 
Hoe televisie ook gemaakt kan en moet worden, was te zien bij de gewezen Hagenaars Koot en Bie, die weliswaar "op hun pik getrapt waren" maar toch maar matig wild om zich heen schopten in een kaderprogramma van het Simplisties Verbond met als thema "Liefde 80". Het was een poëtischer gebeuren dan we van de HH Koot en Bie gewend zijn en waarin een kleine afspiegeling van de ik-rage dezer dagen was waar te nemen. Ouderwets glanzend was een nummer van de heren F. Jacobse en Tedje van Es met hun uitzendbureau Maison Pretty Boys, waarin een stuk kostelijk en onvervalst Haags van de zelfkant mij hard onder de gordel trof.
 
Bij de VARA viel me een avond eerder op, dat de dokumentaire in de serie "Leven en overleven" om niet geheel duidelijke redenen uit de circulatie was genomen ten gunste van De Ombudsman. Diens programma was enkele dagen eerder wegens een onbegrijpelijke staking van het VARA-personeel niet uitgezonden. Het kan zijn dat Frits Bom, die de staatssecretaris van Justitie, mevrouw Haars gesommeerd had te kijken naar zijn bijdrage over een uiteengerukt Marokkaans gezin, er in was geslaagd de geprogrammeerde dokumentaire er uit te drukken. Dit Marokkaanse onderwerp kan een spoedeisende zaak worden genoemd, maar evenzeer kan men volhouden, dat ook al die andere gevallen van sociaal onrecht niet konden wachten. Dat is dan een argument te meer tegen de staking. Eer groot nadeel van zo n inlas is natuurlijk, dat het programma niet in de gidsen stond vermeld en er vermoedelijk nogal wat toevalskijkers waren, alsook afwezigen, die normaal geen Ombudsman overslaan.
 
Met waardering overigens voor de voortgezette pogingen van de VARA Nederlands tv-drama van de grond te krijgen, is er weinig goeds te zeggen van "De reünie". Ik hoop maar, dat de auteur Hans Holtkamp en nog enige relevante personen het Haagse amateur-video-werk hebben bekeken. Veel goed maakte de komische Amerikaanse film "Quackser Fortune heeft een neef in de Bronx". Het was een prachtige komedie over een buitenbeentje te Dublin, dat weigert zich te voegen in het normale patroon en fabrieksarbeider te worden. Hij heeft een droom van een beter leven. In het geval van Quackser werd die droom werkelijkheid. "Achter het Nieuws" tenslotte had in een inhaalprogramma een interview met de voorzitter van de FNV, Wim Kok, die begrijpelijkerwijs een uitgebluste indruk maakte. Een vakbond in actie gaat de mens kennelijk niet in de koude kleren zitten.
 

 
Terug naar Bibliografie