Zo mag ik 't zien

Soort:Recensie
Onderwerp:Op hun pik getrapt 10
Auteur:Cor van de Poel
Medium:Leeuwarder Courant
Datum:19-05-1980
Pagina:2
Bron:Delpher link

"We moeten wel herhalen". Aldus Koot en Bie in een toelichting op de VPRO-uitzending van zondagavond, die bestemd was voor de Video-club van het Simplistisch Verbond. Een H voor de videoten. Bij de selectie was de voorjaarsuitzending over het "doemdenken" en het voornemen van het tweetal naar Nieuw-Zeeland te emigreren krachtig overeind gebleven. Doemdenkers zijn degenen, die ons een Derde Wereldoorlog als onontkoombaar proberen aan te praten. Dit soort apocalyptische auteurs hadden aanvankelijk met de voorspellingen van de Club van Rome op termijn een onaangenaam gelijk willen binnenhalen, maar met wat dreigende aanvaringen tussen de USA en de USSR zagen zij als het ware handenwrijvend het explosieve einde van de wereld al spoedig naken.
 
Dus dan maar naar Nieuw-Zeeland geëmigreerd, een paradijsje volgens de uitreisgidsen, maar tenslotte tóch maar niet, want de autochtone bevolking aldaar pikt het ook al niet meer gekoloniseerd te worden. Deze aflevering uit de serie, waarin Koot en Bie wild om zich heen schopten, was geheel gaaf gebleven dank zij de continuing story van een onveranderde actualiteit.
 
Bij de VPRO draaide als afsluiting van de zondagavond een nieuwe film van Johan van der Keuken "De meester en de reus". De boodschap, die absurd en vervreemdend was, zat verpakt in schitterende beelden en een welhaast niet te overtreffen montage. De film speelt op de grens van twee werelden: in een primitieve agrarische cultuur in Tunesië van armoede, menselijk tobben en overleven, alsmede in een twintigste eeuwse Amsterdamse wegwerpbuurt, waar het overleven niet minder een kunst is. De film houdt armoelijders een spiegel voor en daarin zullen ze van alles kunnen herkennen als ze maar willen. Maar willen ze?
 
Het is me toch wat, als een eigen KRO-sportverslaggever een voetbalwedstrijd voor de tv mag verslaan. Bep van Houdt heette de betrokkene, die het toejuichte dat scheidsrechter Corver bij de bekerfinale Feyenoord-Ajax zaterdagavond met flink wat gele kaarten van leer trok. "Hij gooit meteen wat olie op het vuur", zo luidde de sportieve en deskundige verklaring. De verschroeide aarde als nieuw wapen van de scheidsrechter. Maar waar blijft onpartijdige verslaggeving, wanneer bij een Rotterdams-Amsterdams bekerduel de verslaggever een Rotterdams accent heeft en zijn kennelijke voorkeur voor één van beide partijen niet geheim houdt?
 
Van de "Alles is Anders Show vind ik dat de losse leiding van Aad van den Heuvel, die zijn pratende gasten terecht het werk laat doen, goed werkt. Dat ging zaterdagavond ook weer op bij de discussie over 30 april en de media, waarbij ik trouwens de indruk had dat de gespreksleider toch iets meer ingreep dan gewoonlijk. Bij dit eigenlijk oeverloze thema niet ten onrechte. Over de keuze van gesprekspartners valt te twisten. Uitstekend waren in ieder geval een tierende Pierre Huyskens van Elseviers Magazine en een boze Jan Carmiggelt van Radio Stad Amsterdam die een mooi patroon van tegenstellingen neerlegden. Zo hoort dat in een tv-debat. Matig uit de verf kwam de hoofdredacteur van de Volkskrant, Jan van der Pluym, wiens verbazing over een verlies van vijfhonderd abonnees mij heeft verbaasd.
 
Overbodig kwam mij de aanwezigheid voor van de Utrechtse mediadeskundige en theoloog dr. Anne van der Meiden, die bij dit soort gelegenheden alleen maar blijft herhalen, wat hij ooit eens in een dun boekje over de pers heeft opgeschreven. Het lijkt me dat de mediakenner een unieke kans heeft gemist tot een stuk hechte analyse, waar wel degelijk behoefte aan is. Dit tv-debat kon mij dus niet geheel bevredigen. Er zou misschien een symposium over dit onderwerp moeten worden gehouden.
 
Bij de VARA was het slot te bezichtigen van "Het Fleet Street Mysterie", waarvan de drie afleveringen wat ver uit elkaar lagen om de samenhang van dit inderdaad verwarrende mysterie voldoende te bewaren. Maar het was spannend en daar gaat het om.
 
In Achter het Nieuws interviewde W.L. Brugsma Willy Brandt, die de afgelopen week in Nederland was voor een Noord-Zuid-conferentie waar een rapport van deze Westduitse politicus aan de orde is geweest. Interessant was vooral zijn opmerking, dat de verplichtingen van de Europese NAVO-landen van beperkter aard zijn dan de verplichtingen van de Verenigde Staten, die een wereldmacht zijn. In aansluiting hierop werd er gesproken over de grenzen van de macht. Het is niet meer mogelijk met geweld de westerse wereld van grondstoffen te voorzien.
 

 
Terug naar Bibliografie