Van mooi en lelijk in een week tv

Soort:Recensie
Onderwerp:Van Kooten & De Bie 4
Auteur:Nico Scheepmaker
Medium:Leeuwarder Courant
Datum:23-01-1982
Pagina:5
Bron:Delpher link

Hebt u laatst nog naar de maansverduistering gekeken? Geruime tijd stond de aarde zo onhandig tussen de zon en de maan in, dat de maan onzichtbaar bleef, althans werd teruggebracht tot niet meer dan een vermoeden van maan. Zo werden de twee belangrijkste hemellichamen voor de mens gedwarsboomd door het allerbelangrijkste hemellichaam: de aarde.
 
Afgelopen zondag gebeurde iets dergelijks, maar nu op kleinere schaal. De twee beste, de twee boeiendste, de twee belangrijkste en in overdrachtelijke zin "lichtgevendste" programma's van de week: "Van Kooten en De Bie" van de VPRO enerzijds en "In wankel evenwicht" van de KRO anderzijds, werden gedwarsboomd door het abstracte Hilversumlichaam "coördinatie". Wie het ene programma wilde zien moest het andere programma missen, althans grotendeels. "Van Kooten en De Bie" begon om 20.45 uur, "In wankel evenwicht" begon om 20.50 uur. Het enige positieve dat je van een dergelijke programmering kunt zeggen is, dat de filmbewerking van Edward Albee's toneelstuk nog anderhalf uur doorging nadat Kees en Wim hun drie kwartier superieure satire hadden volgemaakt. Soms denk ik, dat er bij coördinatie, als die dan toch zou moeten worden nagestreefd, niet op programmasoorten zou moeten worden gelet, maar op programmakwaliteit. Oninteressante programma's tegenover interessante, goede programma's tegenover slechte, dat zou pas de ideale coördinatie zijn. Ik ben graag bereid in de eenhoofdige commissie zitting te nemen die tevoren uitmaakt wat goed en slecht is, interessant en oninteressant is, mits het natuurlijk niet minder betaalt dan het leiderschap van de brede maatschappelijke discussie.
 
Ik zag deze week trouwens nog een veelbelovend programma, de eerste aflevering van een dertiendelige reeks getiteld "Dubbelpion", zonder de s van spion erin. Een familieserie, voor jong en oud dus, geprogrammeerd om half acht en geschreven door Hugo Hemen, die bewezen heeft wat te kunnen, evenals regisseur Jan Keja, die van de TROS naar de KRO is overgegaan. Wat we de eerste keer te zien kregen deed erg professioneel aan, zonder die speciale kilte die Amerikaanse series kan kenmerken, en waarvan de beeldbuis dagelijks wel een keertje beslaat. De twee hoofdrolspelers van donderdagavond, Heleen Rebel en Ralph Schicha, volmaakt onbekend wat op zichzelf al een avontuur is voor de kijker, maakten ook een uitstekende indruk, dus het moet gek lopen wil ik de komende twaalf weken niet op donderdagavond om half acht klaar zitten voor het toestel.
 
Er waren ook minder geslaagde programma's deze week, en dat was maar goed ook, anders had je als kijker geen vergelijkingsmateriaal waaraan je je voor- en afkeuren kunt afmeten. De Carré Show bijvoorbeeld bleek geen verbetering vergeleken met MIES, het programma waarvoor het, programmatisch, in de plaats kwam. Toch zult u het mij niet zien verketteren, want alles is natuurlijk betrekkelijk. Er was duidelijk gestreefd naar een soort Nederlandse versie van de vroegere, diepbetreurde Andy Williams en Perry Como Shows, waar we in de jaren zestig volledig plat voor gingen. Ook hier een zanger (Gerard Cox), tevens filmacteur, die de dragende en verbindende rol vervulde in een voor het overige 'gewoon' showprogramma met gevarieerde showbizznisbijdragen. Ook hier een presentator die de verbindingen legde met wat rustige, niet al te opzienbarende maar ook niet al te flauwe en smakeloze grapjes, en ook hier een soort meespelende helpster, Kees van Bruggen, die de plaats innam van de beer van Andy Williams, die zo op koekjes verzot was. Niet precies, maar zo ongeveer.
 
Het genre lijkt wat gedateerd, de vergelijkingen stammen niet voor niets van lang geleden (als ik mij goed herinner beleefde de Andy Williams Show bij de KRO tussen 27 december 1964 en 3 augustus 1971 zo'n 54 uitzendingen, en bracht de Perry Como Show het tussen 14 oktober 1966 en 5 september 1969 bij de AVRO tot zeventien afleveringen nadat de AVRO in de jaren 1958, 1959, 1960 en 1961 al minder regelmatig 34 Perry Como Shows had uitgezonden), maar dat is op zichzelf geen doodzonde. Tenslotte draaien films als "Doctor Zjivago" (1965) en "Lolita" (1962) ook weer met veel succes in de bioscopen. Alleen is het niet zo, dat je voor zo'n Carré Show weer net als in de jaren zestig thuis blijft, en met volle teugen geniet. Het kan ermee door, het is eerlijk vakwerk, maar daar blijft het dan ook bij.
 
Ik zag deze week ook nog een programma dat tegelijk heel interessant en eigenlijk heel slecht was: "De dame van Nazca", over de tachtigjarige Duitse Maria Reich, die met een hoofddoekje uit Wiesbaden op het doorgroefde hoofd de raadselen van de geometrische lijnen en figuren in de Rumacolorada Pampa in Peru probeert te doorgronden. Dat doet ze al dertig jaar. Figuren van tweehonderd bij zeventig meter schijnen het te zijn, er schijnt een verband te zijn met de sterrenhemel, dat kregen we allemaal te horen, maar ik snapte er geen jota van, je kreeg niet te horen hoe oud die tekeningen nu eigenlijk zijn, hoe ze tot stand zijn gekomen (gehakt, uitgegraven, hoe bleven ze door de eeuwen heen zichtbaar?), je zag soms niet of het luchtopnamen of opnamen van dé grond waren, waarom stak ze aldoor stokjes in de grond, hoe kon de filmer door één voetstap zulke gigantische tekeningen vernielen'?, kortom: er werden meer vragen opgeroepen dan beantwoord. Nu is de televisie geen antwoordman die alles per se moet verklaren en aan leken verduidelijken, signaleren is ook al nuttig, daarom vond ik het toch een interessant programma, maar als enerzijds de indruk gewekt wordt dat we te maken hebben met een heel geleerd dametje dat de ontdekking van de eeuw heeft gedaan, en je anderzijds de indruk overhoudt dat het een nogal chaotisch en niet helemaal serieus te nemen zij het braaf mensje is, mankeert er toch iets aan zo'n documentaire!
 

 
Terug naar Bibliografie