De Plannenmakers 2


Naam: De Plannenmakers 2
Verschenen in:Het Parool
Pagina:3
Datum:21-12-1968
Auteur:Van Kooten en De Bie
Jaargang: De Plannenmakers (1968)

Overige informatie
Verschenen in:
- Lachen is gezond (1970)



 
NICO 'BULLE' VAN BERKEL

 
Hi Harry,

Ontzettend bedankt voor de vier ansichtkaarten uit 1920 (La Belle Epoque). Vooral van die kaart met dat naakte mens naast die vélocipède ging ik onder tafel. Hoe verzint iemand het: een éikeblad voor dat verschrikkelijke achterwerk! Dat valt me trouwens steeds op: hoe dik en onappetijtelijk de vrouwtjesdieren in die jaren waren. Maar terzake. Ik vind het erg rot om te zeggen, maar ik heb weer 's zo'n lullig voorgevoel: ik ben bang dat Harry F. Kriele en Nico 'Bulle' van Berkel er weer eens een keertje mooi naast zitten met een projekt. Tenzij jij natuurlijk iets gehoord hebt van die stadhuisprijsvraagjury, maar dat zal wel niet, want als ik me goed herinner stond mijn stempel op de schoenendoos. 't Is natuurlijk ook mogelijk (maar ik word gèk als ik daaraan denk), dat die lijm heeft losgelaten en dat die groep architekten niet heeft geweten wat ze aanmoesten met een schoenendoos vol watten en lucifers. Hoeveel manuren hadden we er ook alweer inzitten? Toch zéker twee weken, plus de weekends. Stom dat we geen fotootje gemaakt hebben, voordat we de hele makette aan de willekeur van een stelletje ambtenaren overlieten. Maar hoe dan ook: bedank je zusje nog even uitgebreid voor haar schitterende boompjes. Hoeveel sponsen zaten daar wel niet in? Gewoon erg goed om te weten dat je op bepaalde mensen kunt rekenen, als het erop aankomt. Maar intussen is die Holzbauer toch maar mooi met de hoofdprijs gaan strijken. Die zit voor de rest van z'n leven op fluweel en ik durf te wedden dat hij er geeneens een gedicht bij had gedaan. Wel tekenend trouwens dat uitgerekend de hoofdprijs weer door een architèkt wordt gewonnen - daar komen wij, als jongens die gewend zijn zulke zaken ludiek aan te pakken, toch nooit tussen, tussen die kliek. Onbetrouwbare kop heeft die Holzbauer trouwens: lijkt me echt zon mannetje dat zogenaamd 'vergeet' om te heien, als je voelt wat ik bedoel. God en wat bekte dat geweldig: 't Kriele en van Berkel-stadhuis. Nou Har, hoe het ook uitpakt: laten we wel even afspreken dat we één lijn blijven trekken. Dus die eventuele eervolle vermelding plus de daaraan verbonden fooi gaan mooi retour naar de Gemeente Amsterdam. Dan maken we tenminste voor onszelf nog een vuist. Intussen ben ik hier tegen iets ongelofelijks aangetippeld. Ja, letterlijk getippeld. Ging gisteravond nog even een pilsje pakken, wil lichtelijk vrolijk weer naar binnen stappen ('t was natuurlijk weer uit de hand gelopen) en zie op de deur plotseling een geplestificeerd pampiertje waarop stond: 'The Kameleons voor al uw dansavonden.' 't Gaat mij nu niet om The Kameleons, maar om dat papiertje. Ik heb het nagevraagd en ze heten STICKERS. Vijf piek voor driehonderd stuks, tekst naar keuze. Got it? Juist: het stickerplan. We stampen d'r wat gekke tekstjes uit, jij kwakt een paar van die eindeloze mannetjes van jou op papier en voor een kwartje per stuk brengen we de partij onder bij de erkende boekhandel. Kassa meneer. Paar ideetjes: 'Wie dit leest is te dichtbij', 'Maak liefde, geen oorlog', 'Ik ben Gek (op aardbeiejam)' en 'Z.O.Z.' (om op de rug te plakken). Okee : hoofd koel en voeten warm he? Zie je.

Nico 'Bulle' van Berkel
 
HARRY F. KRIELE

 
Hallo Bulle,

Ben onmiddellijk met je eens dat dat hoofd van die Holzbauer weinig sympathiek aandoet. Maar we moeten natuurlijk niet vergeten dat wij, na ons twee weken lang intens met architektuur bezig te hebben gehouden, niet helemaal meer objektief tegenover een zogenaamde 'collega' kunnen staan. Mij doet dat mannetje persoonlijk sterker denken aan Hugo Claus als konferencier. En als ik nou heel eerlijk moet zijn: achteraf heb ik me toch afgevraagd of dat idee van ons, om de magistratuur over dat vaste railstelsel in die felbeschilderde wagentjes met tussentijden van een half uur door het hele gebouw te laten cirkelen (de zogenaamde horizontale paternoster) niet een tikkeltje te progressief is overgekomen. Maar ja: het ging er ons juist om de afstand tussen de bevolking en bestuurderen zo klein mogelijk te houden, zoals we dat trouwens ook in het gedicht onder woorden hebben gebracht. Het zal me overigens helemaal niet verbazen als Herr Holzbauer onze opvatting omtrent de ideale hoofdstedelijke trouwzaal stiekemweg in zijn bouwtekeningen binnensmokkelt. Want serieus Bulle: met dat plan van die oude Scheveningse logger, die vanuit de centraal binnen ons stadhuiscomplex gelegen meerplaats, tijdens de trouwplechtigheid een rondvaart door de grachten maakt, hebben we onszelf weer eens een keertje overtroffen (dat woord 'huwelijksbootje' krijgt dan ook ineens een prachtige dubbele bodem, heb ik me later nog eens bedacht.) Ik heb het nog eens nagerekend: er zitten gemiddeld honderdendrie lucifers in een doosje. Als je nu even bedenkt dat wij twintig gezinspakken a twaalf doosjes in onze makette hebben zitten, dan loopt dat tegen de vijfentwintigduizend lucifers. Hebt u misschien een vuurtje voor me, Herr Holzbauer? Héééééé - wat schrijf ik daar? Juist Bulleboy: een pracht van een stickertekst. 'Hebt u misschien een vuurtje voor me?' Dat is nummero één. Onnodig te zeggen dat ik het stickerplan dus tot in details zie zitten. Ergens heb ik zelfs het kriebelende gevoel (maar wel een lekker gevoel) dat we het met dit projekt eindelijk weer eens helemaal gaan maken. Dat komt natuurlijk ook omdat we met dit plan zo geweldig inhaken bij de mentaliteit anno morgen: de mens zal over steeds meer vrije tijd gaan beschikken en hij zal die tijd inhoud willen geven. Wat denk je van een stickertekst a la: 'Het gaat niet om de knikkers...'? Stapje verder (tik me op de vingers als ik weer eens doordraaf): waarom zetten we de beste stickerteksten (echt Bulle, we kunnen niet kritisch genoeg zijn) niet op zogenaamde 'buttons'? Dat is toch om je te bescheuren als je iemand tegenkomt met een button op z'n revers waarop staat: 'Ik lust je rauw'? En dan overhandig jij die man een visitekaartje waarop iets gedrukt is in de trant van: 'Uw scheiding zit scheef', 'Uw huis staat in brand', of 'U spreekt met uw moordenaar'. Oh ja Bulle - er zit nog weinig schot in onze dichtbundel, want ik heb nou zeker al tien keer gebeld, maar ik ben nooit verder kunnen komen dan de secretaresse van Lubberhuizen en die had kennelijk nog nooit van een objet trouvé gehoord. Ik heb er trouwens nog eens goed op gelet en er zijn écht talloze bundels die niet dikker dan tachtig pagina's zijn en ik vond hier gisteren in een wijkkrantje weer een puntgave cyclus die er zó in kan: een serie kerstadvertenties van de plaatselijke poelier. Als je dat isoleert, weet je niet waar je blijft. Nou Bulle, Over en Sluiten maar weer.

Harry F. Kriele