Uit het dagboek van een vogel 28


Naam: Uit het dagboek van een vogel 28
Verschenen in:Het Parool
Pagina:13 (PS)
Datum:17-12-1966
Auteur:Wim de Bie
Jaargang: Uit het dagboek van een vogel (1966)

Overige informatie
Verschenen in:
- Lachen is gezond (1970)


ZATERDAG. De Totale Freak Out Show!! Komt zaterdagavond a.s. allen tezamen in de K.straat no. 19 (garage naast huis) voor het meebeleven, ondergaan en absorberen van De Totale Freak Out. Neemt afscheid van kennissen en dierbaren, WANT U ZULT WORDEN VERANDERD!!! Aanschouw het Eerste en het Laatste Licht, beluister het Laatste en Eerste Geluid. DIT IS WAAR! Wie niet weg is, WORDT GEZIEN!!
 
Dat was de tekst van het roze stencil waarmee R. al dagen liep te wapperen, het geboortekaartje van zijn nieuwe groep The Waves. Zijn afgang als drummer in de groep van N. lag nog wel vers in 't geheugen (na zijn vervanging maakte die groep twee platen!), maar R. had in de drie maanden dat hij zich uit de muziek had teruggetrokken, veel 'over de dingen nagedacht' en zou nu een glorieuze come back maken. Er kwamen volgens R. een heleboel 'persjongens en zelfs tv-vogels' naar deze openbare demonstratie kijken. Wij werden uitgenodigd om de zaak een beetje aan te kleden en toen ik om een uur of acht de garage naast het huis van R. (ouders dik in de poen) betrad, was daar dan ook het bekende gevogelte verzameld: A., S., M., L., B., enz. enz. Gelukkig was P. er ook (in 't oranje). De groep persjongens bestond uit een paffige heer, die freelanceverslaggever van De Windhoos, een gratis verspreid buurtblad, bleek te zijn èn een verslaggever van 'Montessori Klanken', een schoolblaadje dus. Wij maakten allemaal een uiterst beleefd en vriendelijk praatje met de paffige heer, om hem alvast gunstig te stemmen, maar hij bleef nogal angstig kijken, kennelijk spelend met de gedachte: 'Wie ook maar één vinger naar me uitsteekt, verkoop ik 'n enorme dreun.' R. en The Waves traden binnen (drie jongens die wij niet kenden), R. duidelijk op van de zenuwen, maar we zeiden allemaal 'dat 't best mee zou vallen', R. kroop achter z'n drums en de show begon. Twee jongens maakten op hun sologitaren, merkwaardige hoge gillers, terwijl zij, evenals R., statieven voor zich hadden staan, waarop stofzuigerslangen waren gemonteerd. Al spelend konden zij dus in die slangen sputteren en toeteren, alles bij elkaar een best goed geluidsdecor. De derde jongen, de effectenmaker, begon met 10 x een blitslicht op ons af te vuren en 20 x de TL- verlichting van de garage aan en uit te doen, zodat er toen al groene ballen op een ieders netvlies verschenen. In de wat rustige passages zwaaide hij met kerstballetjes die nu overal al te krijgen zijn en scheen hij met een zaklantaarn in zijn mond, een effect dat we wel 's meer hadden gezien... Daarna zette R. al drummend een rood flikkerlicht op zijn hoofd, terwijl de effectenmaker een fles in een bak leeggoot, waardoor een dikke blauwe rook ontstond. The Waves begonnen waanzinnige geluiden uit te slaan en met hun voeten tegen een grote zinken plaat te schoppen. Hun versterkers stonden nu zo hard dat 't beton kreunde en de pijngrens overschreden werd. Toen de effectenmakerook nog een aan het plafond hangende hoogtezon ontstak, een licht dat letterlijk en figuurlijk door merg en been gaat, was dat niet alleen voor enkele bezoekers te veel, maar ook voor de elektriciteitsstoppen, die doorsloegen. Een paniek brak uit, voornamelijk veroorzaakt door de paffige heer van De Windhoos, die krijsend naar de uitgang liep te zoeken. R. dacht een heldenrol te kunnen spelen en riep: 'Doorgaan, doorgaan, tegen The Waves, die als wilden in hun slangen bleven sputteren. Maar 't werd hun ook te gek en na een tijdje stond iedereen buiten verlicht naar adem te happen. En toen bleek dat de paffige heer zijn kunstgebit had verloren! Daar is met zaklantaarns nog uren naar gezocht, maar er blééf maar rook uit die bak komen, zodat 't zoeken die avond gestaakt moest worden en de paffige heer, toch dolblij, afscheid kon nemen, na tegen R. gemummeld te hebben 'er een leuk stukje van te zullen maken'.